GUZIK zagadka (?)

Wybitni liderzy wiedzą, że należy sprawić, aby zespoły czuły odpowiedzialność oraz sprawczość.

Członkowie zespołu muszą widzieć, że lider klika palcami i to, co obiecał, się dzieje.

Obywatele chcą, aby po orędziu Prezydenta czy Premiera zapowiedzi były wprowadzane w życie.

Przeciętny Kowalski chce, aby niezawisły sąd wydał wyrok, do którego wszyscy się stosują.

Liczy się świadomość sprawczości, a nie efekt. Tak jest w rzeczywistości. Jeden z drugim ministrem odgraża się w telewizji, że zrobią porządek z tym czy owym — zazwyczaj gdy opinia publiczna jest oburzona jakimś wypadkiem lub wyjątkowo kontrastowym zdarzeniem. Zapowiedzi... a potem i tak już nikt nie pamięta. Od czasu do czasu ktoś przypomni przed kampanią, ale jak to zwykle bywa, kot jest odwracany do góry nogami, ogonem do pyska i głową w dół.

Liczy się świadomość sprawczości, a nie efekt. Naciskasz w windzie przycisk zamknięcia drzwi, mimo że jest to placebo. Poza bardzo starymi windami przycisk ten po prostu nie działa. Oczywiście drzwi się zamykają, ale regulacje wymuszają ich czas otwarcia i tyle. Twoje działanie nie ma znaczenia.

Liczy się świadomość sprawczości, a nie efekt. Modlisz się o zdanie egzaminu czy inne sprawy istotne dla ciebie. Dzieje się lub nie. Jak kilka razy z rzędu się udało, to traktujesz to jako system. Są tacy, którzy noszą talizmany. Jak się nie udało, to znaczy, że był za głęboko w kieszeni.

W biznesie jest bardzo podobnie. Liderzy (ci świadomi) używają z premedytacją takich mechanizmów, aby zespół widział sprawczość. Czuł wielkość lidera. Często strategie są pisane i komunikowane właśnie po to, aby co jakiś czas rozliczać się z ich realizacji, pokazując osiągnięcie jakiegoś etapu. Przewidzianego i zaplanowanego. I to jest kunszt.

Nieważne, czy placebo, czy nie — potrzebujemy mieć poczucie wpływu. Na sprawy małe i te wielkie. Jeden głos na wyborach, ale jest poczucie udziału. Czasami denerwuje nas, jak w mediach zapowiadane są rewolucje z niewygodnymi dla nas konsekwencjami. Drażni nas to.

Świętujemy sukcesy firmy. Doroczne podsumowania. Nagrody. Balety. A wszystko po to, aby poczuć, że mamy wpływ i przyczyniliśmy się do tego, że jest dobrze - zgodnie z celem.

A czy dobrze jest dać możliwość przycisku na negatywne zdarzenia? Czy dobrze jest sprawić, aby członkowie zespołu zobaczyli negatywny efekt swoich działań? Czy należy o tym mówić głośno, dać poczucie sprawczości, czy może lepiej przemilczeć i udawać, że nikt nic nie widział? Już wiemy, że politycy nie przyznają się do błędów, gangsterzy zawsze mówią: „to nie moja ręka”, zgodnie z maksymą z Młode wilki, a jak to jest w biznesie?

Może to ten sam wybitny lider powinien wziąć porażkę na siebie, ale w sposób, w którym ci, co zawinili, będą świadomi tego czynu poświęcenia?

Ja wiem, co działa .... a ty?